نظم نوین می آید و قشنگترین روز را عکسبرداری خواهد کرد این جهان خواهد خندید بی نظمی های هدفمند هم خواهد خندید این پیراهن به من می اید؟

با چشمهایی مات
بی ثمر
کسالت دنیا
بر اندامم میبارد
همچون مسخ شدگان
آیا هنوز به یادم میمانی ...به زلالی انزوا

IS IT THE SEA YOU HEAR IN ME

متنی قدیمی از وبلاگ دیگرم..واژه ها هرگز نمی میرند

این حجم ریخته از رویای تو را
جمع نمی کنم
باشد
شاید دیوارهای اتاقم را چنگ بزنند
اهنگت بپیچد
مثل نیلوفرهای باغچه حیاطمان در تهران
مثل پیچ موهایم که همیشه انگشت دستم
را می قاپید
رویایت را جمع نمی کنم

تا در من بی محابا بودنم را هاشور زند
بودنت را طومار کند

اصلا صبح نمی شود وقتی با تو نمی خندم بی هوا بیخودی مرگ بر خاطره ها یعنی درست می شوم؟

نمی دانم

تعداد نامه هایم به صدو شش رسیده یا هزار یانه پستچی ، پستش تمام شده

یا نمی دانم

آدم برفی شهرت دلش گرم هست یا نه

یا نمی دانم در انتخابات رای خواهی اورد

میدانم

من یک مادام هستم که مدام شکوفه های بهار را می شمارم

این حجم ریخته از رویای تو را
جمع نمی کنم
باشد
شاید دیوارهای اتاقم را چنگ بزنند
اهنگت بپیچد
مثل نیلوفرهای باغچه حیاطمان در تهران
مثل پیچ موهایم که همیشه انگشت دستم
را می قاپید
رویایت را جمع نمی کنم

تا در من بی محابا بودنم را هاشور زند
بودنت را طومار کند

این حجم ریخته از رویای تو را
جمع نمی کنم
باشد
شاید دیوارهای اتاقم را چنگ بزنند
اهنگت بپیچد
مثل نیلوفرهای باغچه حیاطمان در تهران
مثل پیچ موهایم که همیشه انگشت دستم
را می قاپید
رویایت را جمع نمی کنم

تا در من بی محابا بودنم را هاشور زند
بودنت را طومار کند

این حجم ریخته از رویای تو را
جمع نمی کنم
باشد
شاید دیوارهای اتاقم را چنگ بزنند
اهنگت بپیچد
مثل نیلوفرهای باغچه حیاطمان در تهران
مثل پیچ موهایم که همیشه انگشت دستم
را می قاپید
رویایت را جمع نمی کنم

تا در من بی محابا بودنم را هاشور زند
بودنت را طومار کند

این حجم ریخته از رویای تو را
جمع نمی کنم
باشد
شاید دیوارهای اتاقم را چنگ بزنند
اهنگت بپیچد
مثل نیلوفرهای باغچه حیاطمان در تهران
مثل پیچ موهایم که همیشه انگشت دستم
را می قاپید
رویایت را جمع نمی کنم

تا در من بی محابا بودنم را هاشور زند
بودنت را طومار کند

همرنگ آوار ساختمان
تمام کتابها از جایشان سقوط کردند
قبل از آن در خواب دیدار بشر دوستانه ای نداشتم
کاش خواب تو را دیده بودم
تا وقتی بیدار می شدم یک نارنج از باغ تو به سرم می خورد

تو عطر حافظه ای

این حجم ریخته از رویای تو را
جمع نمی کنم
باشد
شاید دیوارهای اتاقم را چنگ بزنند
اهنگت بپیچد
مثل نیلوفرهای باغچه حیاطمان در تهران
مثل پیچ موهایم که همیشه انگشت دستم
را می قاپید
رویایت را جمع نمی کنم

تا در من بی محابا بودنم را هاشور زند
بودنت را طومار کند

چگونه می توان در این سرزمین
سیاه حرفی زد از خنده های خفته در گلو
چگونه می توان در این سرزمین سرد حرفی از طراحی شومینه زد
و چگونه میتوان سدی ساخت
بر سیل اشکهای مظلومان
حرفی نمی زنیم
و زنده زنده مرگ را زندگی
می کنیم
در این سرزمین بی آینه
شانه هاخم شده اند

ایران

ثبت پرتره ی نبودنت ثبت این سنگینی تلخ ثبت یک عشق سهمگین مرگ در زندگی و زندگی در مرگ را ترک نمی کند

همیشه روز دوم برایم شگفت آورتر می باشد

یا بدتر هستم یا بهتر

روز سوم منتظر هیچ چیزی نیستم

زیرا مانند روز اول اندوه در میان موهایم نفس می کشد

اصلا روز دوم چه هست

هر چه هست تو را دوست دارم

Australia

این حجم ریخته از رویای تو را
جمع نمی کنم
باشد
شاید دیوارهای اتاقم را چنگ بزنند
اهنگت بپیچد
مثل نیلوفرهای باغچه حیاطمان در تهران
مثل پیچ موهایم که همیشه انگشت دستم
را می قاپید
رویایت را جمع نمی کنم

تا در من بی محابا بودنم را هاشور زند
بودنت را طومار کند

Australia

این حجم ریخته از رویای تو را
جمع نمی کنم
باشد
شاید دیوارهای اتاقم را چنگ بزنند
اهنگت بپیچد
مثل نیلوفرهای باغچه حیاطمان در تهران
مثل پیچ موهایم که همیشه انگشت دستم
را می قاپید
رویایت را جمع نمی کنم

تا در من بی محابا بودنم را هاشور زند
بودنت را طومار کند